รู้จักละครสบู่มั๊ยครับ.. ในชีวิตเราหลีกไม่พ้นหรอกครับเรื่องพรรณนี้ รัก โลภ โกรธ หลงล้วนเกิดกับเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า เวลาได้อย่างหวังก็แฮปปี้ ผิดหวังก็ห่อหด ขัดใจก็บีบคั้นกระทบกระทั่งกัน สรรหาวิธีการสารพัดทั้งรู้ตัวและไม่รู้ตัวเพื่องสนองรักษาตัวตนของแต่ละคนไว้
สบู่มันก็มีหอมมีเหม็น ที่เคยหอมมันก็เหม็นได้นะ เคยเหม็นก็หอมได้อีก คำถามคือจะอยู่กับสบู่ทุกวันอย่างมีความสุขได้อย่างไรต่างหาก
คำตอบที่ถูกต้องก็ต้องมาจากโจทย์ที่ถูกต้องซะก่อน ที่แย่คือคนส่วนใหญ่ไม่ตั้งโจทย์ชัดๆ ผมว่าถ้าตั้งโจทย์แบบเครียร์ๆเลยนะ เอาแบบว่าแบบนี้ใช่แน่ของแท้ไม่เทียม อย่างนี้ถึงจะพอเห็นทางสว่างรำไรๆบ้างพอให้ใจชื้น
ทีนี้มาดูอีกว่า แบบไหนเรียกว่าแท้ไม่เทียม..ตัวนี้แหละสำคัญสุด ว่ามาตั้งนานเพื่อขมวดปมตรงนี้เอง ผมอยากเสนอว่า ถ้าแท้แน่จริงต้องผ่าน 3 เงื่อนไขนี้ให้ได้
1.เรามีความสุขกับโจทย์ได้หรือไม่
2.เรามีความสุขกับการตอบโจทย์ได้หรือไม่
3.เรามีความสุขจากสรรพคุณของผลลัพธ์ตามต้องการได้หรือไม่
สำหรับผมกระบวนการดั้นด้นดื้อรั้นตามหาโจทย์ที่ผ่านเงื่อนไข 3 ข้อนี้คือการค้นหาตัวเอง
ก่อนจากก็ฝากเพลงของพี่เต๋อแต่งไว้ได้แบบว่า..ทุกเม็ดใช่เลย
เนื้อเพลง ละคอนฉากสุดท้าย
คำร้อง เรวัติ พุทธินันทน์
ทำนอง จาตุรนซ์ เอมซ์บุตร
โลกคือละครแบ่งเป็นตอน ๆ ตัวละครคือคนทุกคน
บทในละครอาจจะยอกย้อนยุ่งยาก
ฉากแห่งความงดงาม ฉากแห่งความเสียใจ
ต่างมีไว้ให้เราฝึกฝน
เกิดมาเป็นคนยากดีมีจน ความเป็นคนเรามีเท่าไร
อยู่ในละครอาจจะซับซ้อนหรือง่าย
แต่จะเป็นเช่นไรจะเป็นตอนของใคร
ฉากสุดท้ายนั้นคือความจริง
ไม่เว้นทั้งเลวและดี ถ้ามั่งมีหรือยากจน
สิ่งเดียวที่เราทุกคนแน่ใจ
คือฉากสุดท้ายต้องตายทุกตัวละคร
( ซ้ำ )
เป็นฉากที่สอนให้คนค้นพบตัวเอง
Posted by
Kind Particle
comments (0)
